gerçekleri hep sonradan öğrendim
alkışlandım, ama tek sorun bendim
derdim, derdimi diyebilseydim
bu kadar yılanı görebilseydim
önceden bilebilseydim
zaman geçti, durdurabilseydim
keşkelerle yaşamadan, bi ölebilseydim.
bütün insanlığa
şöyle bi ağız dolusu
hiç çekinmeden
bağıra çağıra sövebilseydim
insanım diye geçinip,
arkadan iş çevirip,
düşüncesizce didinip,
milleti üzebilseydim.
yokluğunu hissettiğimin,
varlığına şükretmeseydim.
bomboş yaşasaydım hayatı,
dümdüz yürüseydim sokakta,
tek tek dokunsaydım insana,
bembeyaz çiçekleri koparsaydım.
düşünmeden var olsaydım,
mutlu etmek istemeseydim kimseyi
nasıl özetleyim hadiseyi
bilmiyorum,
yıldım, tükeniyorum.
yalnızlık keyif veriyor dedim diye,
yalnızlık bile terketti, niye?
korkum, kimsesiz kalmak değil,
kalabalıkta kaybolmak,
korkum, kandırılmak değil,
yanlış anlamak.
şimdiyse size bakıyorum,
şiirimde bir bütünlük arayan gözler
görüyorum
sizi biraz yoruyorum,
ama emin olun, bunun için yazmıyorum.